Peace into Pieces!
posted on 08 Oct 2008 11:57 by chawee-wee-wee
อาจจะเป็นเรื่องที่รุนแรงไปสักหน่อย สำหรับเรื่องราวที่จะจับมาขีดเขียนเป็นเรื่อง"แรก" ต้อนรับความฝันที่อยากจะนำเสนอความคิดของผู้หญิง (ตัวดำๆ) คนหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกที่มันกว้างไป จนไม่สามารถที่จะอยู่กับตัวเองคนเดียว ตลอดเวลาได้ จึงต้องหาแนวร่วม (พันธมิตร) ที่คอเดียวกันมารับฟัง รับรู้ และรับอิฉัน (ตัวดำๆ) เข้าไปอยู่ในอ้อมอก ให้รู้สึกอบอุ๊น...น อบอุ่น!
จั่วหัวไปสำหรับ เรื่องที่ดูเหมือนจะอินเทรนด์อยู่ในขณะนี้ "การเมือง, ความรุนแรง, สันติภาพ, ความย่อยยับ, และ ความสูญเสีย"
คงเป็นที่รู้กันดีถ้วนทั่ว แม้แต่คนอยู่หลังเขา (คนนั้น อิอิ
..!) ว่า สองสามวันมานี้ คนไทยได้เจอกับความรู้สึกทุกสิ่ง ทุกอย่างที่กล่าวมา ในเวลาแค่ไม่กี่วัน ซึ่งจริงๆแล้ว ในเวลาปรกติ คนเราอาจจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ที่จะรู้ซึ่ง หรือซึมซับกับความรู้สึกเหล่านั้นได้ อาจจะเป็นปีๆ ด้วยซ้ำไป!
"กรุงเทพมหานคร"
ไม่รู้ว่า พวกเรายังจำชื่อนี้ได้อยู่รึเปล่า ไม่รู้ว่า จะถามไปทำไม ให้คุณๆรู้ว่า อิฉัน โง่ แต่บางครั้ง ความไม่รู้ก็นำมาซึ่งความรู้ ความรู้ที่คนแต่ละคนมีไม่เหมือนกัน ไม่เป็นไร ถ้าจะโง่บ้าง ฉลาดบ้าง คละกันไป ก็ไม่ได้เกิดมาเป็นอัจฉริยะ แต่คุณหนูดี บอกว่า "อัจฉริยะสร้างได้" เพราะฉะนั้น อิฉันก็จะเชื่ออย่างนั้น!
นอกเรื่องเกินไปแล้ว ลองมาดูกันสิว่า อิฉัน จะพาท่านทั้งหลาย กลับไปส่งที่ประตูทางออก ของการพาทัวร์ชมความคิดของอิฉันได้รึเปล่า 
อีกครั้ง กับ "ดินแดนอันยิ่งใหญ่ของมวลหมู่เทพ" คุณลองหลับตานึกดูสิคะ ว่าดินแดนนั้้น ในความคิดคุณเป็นอย่างไร ลองใช้เวลาสัมผัสความรู้สึกของคุณกับคำนิยามอันนี้ ว่าเราเคยได้รู้สึกล้ำลึกกับดินแดนนั้นในชีวิตบ้างหรือเปล่า กับผืนดินที่เราเหยียบอยู่ กับอากาศที่เราสูดลึกเข้าไปทำให้เรายังหายใจ กับอาหารเลิศรสที่ไม่มีใครจะเทียบเคียงได้อีกบนโลกใบนี้ กับทัศนียภาพ ความงามอันล้ำลึกที่แฝงตัวในธรรมชาติ ที่บางคนใช้มันมาเติมเต็มประสบการณ์ชีวิต ที่เกิดมานั้นให้เต็มปริ่ม กับความอิ่มเอิบใจ กับเพื่อนบ้าน เพื่อนคนไทย ที่มีรอยยิ้มแจกให้กันตลอด กับน้ำใจที่ลอยตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมกันไปอย่างลงตัวที่สุด
แต่แล้วมาวันนี้...
วันที่คนไทย ฟาดฟันกันเอง
แก๊สน้ำตา ระเบิดควัน ระเบิดปิงปอง มีดด้ามธง ขวดแก้ว หัวน๊อต ตะปู มีดพร้า ด้ามไม้ เหล็กดุ้น ปืน หนังสติ๊ก และอื่นๆ อีกมาก ที่ไม่สามารถเขียนมันลงมาได้หมด เพราะความรู้สึกมันเอ่อล้นจากก้นบึ้งว่า เนื่ยน่ะเหรอ คือสิ่งที่คนไทย เอามาทำร้ายกันเอง ทำให้เจ็บ ทำให้นองเลือด ทำให้สูญเสีย ทำให้เราแตกออกเป็นสอง เนื่องด้วย คนแค่เพียงหยิบมือ
คุณรู้ไหมว่า การกระทำของเรามันกระเพื่อม ไปถึงอีกหลายชั้นวง ที่ล้อมรอบเราอยู่ มันอาจจะสะท้อนไปถึงคนที่เรารู้จัก คนที่เรารัก ทั้งในตอนนี้ และในอนาคต ก้อนหินเพียงก้อนเดียว มันสามารถสะกิดชั้นของเวลา และทำให้เวลาเหล่านั้น มันมีอยู่จริง และเกิดขึ้นจริง และดำรงต่อไปจริง บนอนุสาวรีย์แห่งความสูญเสีย..!
ไม่มีใครอยากให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น ไม่มีใครอยากเอามีดมาปักลงบนตัวเอง เมื่อมันมีสาเหตุมาจากคนอื่น ความรักตัวเอง เกิดจากเรารักตัวเอง ไม่ต้องรอให้ใครมารัก มาดูแล ถ้าคนไทยรักตัวเอง ทำตัวเองให้ดีที่สุด ไม่ทำความเดือดร้อนให้กระเพื่อมไปสู่คนอื่นใด ทำให้ทุกวันเวลาของตัวเรานั้น มีคุณค่าทุกวินาทีที่เรายังหายใจ ไม่ได้บอกว่า ให้เรารักเฉพาะตัวเอง คุณเคยได้ยินคำนี้ไหม "ถ้าเราไม่รักตัวเอง แล้วใครจะมารักเรา"
สันติภาพ จะไม่แตกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าคนไทยรักตัวเอง และเราก็จะ "รักกัน" 